Gedurende een korte maar zeer intensieve trip bood TIERRA, een gespecialiseerd reisbureau uit Leuven, Peter Grobben en ik (gesponcerd door JAGEN MAGazine) de mogelijkheid om van 20 tot 24 juni in de Finse wouden échte wilde Bruine Beren te fotograferen. Hieronder een verslag, met sfeerbeelden over deze prachtige fotoreis. Voor de foto's van beren kun je op deze site terecht bij de pagina "Rudi's Foto's", klik vervolgens op "zoogdieren" en ga dan naar "Bruine Beer". (of klik meteen hier op deze link). Zo je meer foto's van deze reis wil zien, doorblader dan aan het einde van deze pagina een foto galerij met foto's van Peter en mezelf.

Vertrek op woensdag 20 juni 2007 - 1ste dag.

Via Brussel landen we in Helsinki. Hier maakten we kennis met onze medereizigers en konden we na een uurtje een binnenvlucht nemen richting Kajaani. We werden er opgewacht door Ari Sääski die ons met een minibus zo'n 150 km verder, tot vlak bij de Russische grens zou brengen. Een Whiskyfles dook plots op en circuleerde in het busje, het  werd meteen al duidelijk dat het vrij gezellig zou worden! De reisleider Misjel Decleer is een oude vriend en kenden we natuurlijk al jaren, maar ook Chris en zijn crew (de Vlaamse televisie was mee!) bleken heel hartelijke mensen te zijn. Ook met de twee andere reisgezellen,  Mark en Hilda klikte het meteen. Bij een eerste stop aan een van Finlands talrijke meren werden meteen de eerste vogels gezien; een Roodkeelduiker vloog over ons hoofd, een Koperwiek zat te zingen en een Houtsnip zoefde over. Verder hoorden we nog een Roodmus zingen en werd even een Taigagaai gezien. Brilduikers zwommen op het meer en in de verte hoorden we een Raaf. Er werden wat eerste foto's genomen voor we weer vertrokken. Op de kaarsrechte weg staken een paar Elanden over en een weinig laten stond in een open plaats in het woud, op amper 30 meter van de weg, een prachtige Elandstier. Helaas was dit enorme stier verdwenen toen we rechtsomkeer maakten om hem nogmaals te bekijken. Overigens, het zouden de enige Elanden zijn die we gedurende deze vakantie zouden waarnemen. Bij de prachtige lodge aangekomen werden we comfortabele tweepersoonskamers aangewezen welke wij echter maar één nacht zouden gebruiken...

Onwaarschijnlijk, maar dat is het woord als je tot één uur 's nachts in het woud rondloopt en het zo klaar blijft als bij ons op een grauwe regenachtige dag. Schemer kun je het niet noemen, en toen we naar bed gingen kwam de zon alweer om de hoek kijken...

2de dag, donderdag 21 juni 2007, "eerste berennacht"
 

Het is vandaag de langste dag van het jaar en dat is meteen ook de datum van het grootse "midsummerfeest" in Finland. Op deze dag is het traditie dat vrijwel iedere Fin dronken wordt en vervolgens in een meer springt! Alhoewel het tegen tweeën was toen ik mijn bed opzocht, ben ik al weer vanaf zes uur paraat. Peter blijft lekker soezen, maar bij mijn teugkomst voor het ontbijt van 9 uur heb ik al de omgeving verkend én een Taigagaai en Roodkeelduiker gefotografeerd! Na het ontbijt besluiten Peter en ik het nabijgelegen meertje nogmaals te bezoeken om de duiker er nog beter op te krijgen. Niet dat het écht lukt, de vogel zit, (in tegenstelling tot die van het dichtste nabijgelegen meer, waar ze al twee jongen hebben), nog op eieren en reageert erg schuw. We besluiten, wegens gevaar voor verstoring de sessie af te blazen. Een Broedende Stormmeeuw gaat op een den zitten en dat levert leuke beelden op. Weer bij de cottage aangekomen komt de plaatselijke fox een Houtsnipkuiken brengen, bij controle blijkt deze pullus een verharde, slechte poot te hebben en waarschijnlijk is het arme vogeltje gewoon dood gevonden. Na nog gepost te hebben bij een nestkast met een broedende Pimpelmees, een plaatselijke broedende Oeverloper en een nest van een Huiszwaluw op een lamp vereeuwigd te hebben, maken we ons klaar voor de lunch. Daarna maakt iedereen zich klaar om zich naar de schuilhut begeven voor de eerste berennacht. Chris, onze TV-vedette is vanwege talrijke muggenbeten erg ziek geworden en moet worden afgevoerd naar het hospitaal. Het ziet er even beroerd uit, maar gelukkig blijkt het slechts een hevige opstoot van een allergische reactie. Na enkele inspuitingen kan hij vlug weer de ploeg vervoegen. Zo'n berenschuilhut is eigenlijk bedoeld voor maximaal 2 personen, echter, het moet maar.... klank- en cameraman, reporter, en twee fotografen wringen zich in het hokje om er de ganse nacht te verblijven... Eten (fijne picknick krijg je elke nacht mee), drinken, werken (fotograferen!), slapen én je behoefte doen op een paar vierkante meter zonder dat je ook maar enig geluid mag maken is iets wat je eigenlijk geen twee nachten wil meemaken.... Maar het moet gezegd; iedereen zat op dezelfde golflengte en allen hadden we één doel voor oog: we moesten en zouden de beren fotograferen en/of filmen! Dat was iets wat vaststond! Toen dan ook de eerste Bruine Beer verscheen raakte we allen een beetje in euforie en dat zou zo blijven tot de morgen aanbrak... Het was die nacht een komen en gaan van Bruine Beren, we zagen op zijn minst vijf verschillende exemplaren, waaronder een buitengewoon zwaar mannetje. 

3de dag, vrijdag 22 juni 2007, "tweede berennacht"

Om 7.00 u kwam Arie ons uit ons hokje bevrijden en opgetogen strekten we even onze benen in de taiga. Vlug-vlug moesten een paar scenes voor het TV-programma van Chris (Dieren in Nesten) nog worden overgedaan waarna een boswandeling volgde waar de gids ons op berensporen wees. Het werd intussen middag en een stevig en welkom ontbijt van spek en eieren ging er goed in. De TV-crew moesten hun terugvlucht halen waarbij  Misjel en Rudi besloten om de anderhalf uur durende trip naar het vliegveld mee te maken. Na het afscheid en de klassieke vakantiebeloften reed Sabrina, de plaatselijke (Franse!) berengids ons via een andere, interessantere weg terug. Op zo'n 30 km van de lodge konden we dan eindelijk onze camera's laten klikken op een koppeltje Wilde Zwanen met jongen. Bij onze thuiskomst staan Marc en Hilda ons op te wachten en terwijl we staan te keuvelen komt een Grote Kruisbek op een boompje op de parking zitten en laat zicht uitgebreid fotograferen. Wat een meevaller!!! Ook Peter komt ons vervoegen en verteld me opgewonden over zijn fotojacht op een Hazelhoen met kuikens. Jammer genoeg heeft hij het hoen niet helemaal vrij gekregen, maar misschien komen er nog wel kansen??? Intussen wordt het weer vijf uur in de namiddag en na het nuttigen van een stevige lunch (hier geen konijn, maar gehaktbrood met pruimen), vertrekken we naar de hutten voor onze tweede berennacht. Als Peter en ik bezit nemen van ons huisje voor één nacht ervaar ik het als een grandioze luxe om ons "slechts" met zijn tweeën te kunnen installeren. Ook het weer speelt veel beter mee dan de vorige avond en  met een prachtig zonnetje kunnen we een paar uur later al onze eerste beer van die avond vereeuwigen. Ook voor vogels (onze beider eerste liefde) krijgen we tijd: Brilduikers vallen in het meertje vlak voor de hut en Grote Bonte Spechten profiteren van het lokvoer voor de beren en komen op nauwelijks twee meter van onze lenzen zitten. Maar ook voor de Noordelijke Geelpootmeeuwen (Larus argentatus ommisus) hebben we oog en het is erg interessant om de intensiteit van de gele kleur van de Kleine Mantelmeeuwen te vergelijken met de fletse gele kleur van deze Geelpootmeeuwen. Het geluid van de mekkerende, baltsende Watersnippen is niet uit de lucht, maar dat is niet de enige broedende watervogel. Witgat, Bosruiter, Tureluur en Groenpootruiter komen vaak alarmeren boven de hutten en broedden hier in de onmiddellijke omgeving. Eén uur na middernacht wordt het berenverkeer wat minder en vinden we het welletjes, uitgeput vallen we een paar uur in slaap, maar ik wordt gewekt door een prachtige zonopkomst. Geen beren op dit uur maar de "sunrise" over het meertje, dat ik van uit de hut kan fotograferen zal me altijd bij blijven. Het sonore gesnurk van mijn  vriend doet me echter gauw besluiten om zijn voorbeeld maar te volgen. Even later, om 7 uur, worden we door Sabrina met hard geklop op de hut  gewekt.

4de dag, zaterdag 23 juni 2007, "derde berennacht"

Na het fikse ontbijt besluiten we door het woud een wandeling te maken tot aan de grens met Rusland. We zien en fotograferen onze eerste Eekhoorn, en heel wat vogels komen op de lijst. Een Goudvink laat zich helemaal door mijn imitatie-roep verleiden, maar ook Wilgengors, Boompieper en Kramsvogel komen op de lijst. Eigenaardig genoeg wordt er geen enkele Taigagaai meer gezien. We vinden de sporen en keutels van Elanden, genieten van de weidse wouden met het alles overdekkende korstmos en naderen het niemandsland tussen de Fins-Russische grens. Als Hilda al teruggegaan is naar de lodge proberen Peter en ik alles om het Hazelhoen voor de lens te krijgen, maar niets lukt. Aan het waarschuwingsbord bij de grens worden enkele stoere herinneringskiekjes geschoten en na de lange terugweg  wordt het langzamerhand tijd om te lunchen. Vannacht wordt dus onze laatste berensessie! Peter en ik krijgen de op één na beste hut toegewezen en we besluiten om deze laatste nacht niets aan het toeval over te laten. Minstens één uur zijn we druk met het instaleren van elk twee camera's en nauwelijks is alles in gereedheid gebracht of de eerste beer dient zich al aan! Het wordt vrijwel de ganse nacht een geklik van jewelste waarbij de beren ons een show geven die we niet licht zullen vergeten. Zowat het ganse (in onze dromen verwacht) scenario komt er uit:  beren close-up's, beren in het landschap, beren in boom klimmend, beren met de tanden bloot, beren met spiegelbeeld in het water, .... noem maar op en we hebben het! Als bonus krijgen we zelfs (heel kortstondig) een Veelvraat te zien! De ganse nacht (ik heb een paar uurtjes slaap, maar Peter weet van geen ophouden!) zijn wij en de Bruine Beren in de weer en zelfs met het prachtige ochtendlicht kunnen we nog schieten. Moe maar voldaan komen we 's morgens uit de hut en beseffen we dat het over is... De laatste sessie was dan ook ongetwijfeld de allerbeste en het wordt, samen met de overige fotografen één lange babbel over de ervaringen van die laatste nacht.
 

5de dag, zondag 24 juni 2007, terugreis

Beseffend dat het de laatste uren zijn in deze betoverende Taïga ga ik na de nachtelijke sessie niet direct naar de lodge maar blijf wat op de "berenplaats" rondhangen. Ik maak er foto's van berensporen, plantjes en omgeving en neem de tijd voor zaken die ik al een paar dagen wilde doen, maar geen tijd voor kreeg. Ik ga nog achter een Kuifmees en een Gekraagde Roodstaart aan, maar slaag er niet in ze te fotograferen. Ook de Wilgengors probeer ik nog eens, maar vogels willen blijkbaar niet lukken. Het stiekeme gedrag van de plaatselijke broedvogels is er hier, net zoals bij ons, niet vreemd aan. We moeten er ons bij neerleggen; voor de vogels zijn we gewoon (minstens) één maand te laat! Niet getreurd echter, het waren beren waarvoor we gekomen waren, en deze trip is dan ook 100 % geslaagd te noemen! Moe maar voldaan pakken we onze spullen in en reizen we af naar het plaatselijke vliegveld in Kajaani. Daar wachtte ons een vlucht naar Helsinki, waarna we naar Brussel werden gevlogen. Na de (bijna klassieke) bagageperikelen sluit ik Martine weer in mijn armen en komen we voorspoedig thuis. Het was weer mooi geweest!

Rudi Debruyne, 2 juli 2007